No. 20 Kalyan Mandir Stotra कल्याण मंदिर स्तोत्र 

कल्याण मंदिर स्तोत्र 

Kalyan Mandir Stotra

कल्याण-मंदिरमुदारमवद्य भेदि, 

भीताभय-प्रदमनिन्दितमध्रि-पद्मम्;

संसार-सागर-निमज्जदशेष-जन्तु-

पोतायमानमभिनम्य जिनेश्वरस्य. ……..१

यस्य स्वयं सुरगुरुर्गरिमाम्बुराशेः, 

स्तोत्रं सुविस्तृतमतिर्न विभुर्विधातुम्; 

तीर्थेश्वरस्य कमठ-स्मय-धूमकेतो, 

स्तस्याहमेष क्लि संस्तवनं करिष्ये (युग्मम्). २ 

सामान्यतोऽपि तव वर्णयितुं स्वरूप-

मस्मादृशाः कथमधीश ! भवन्त्यधीशाः ?; 

धृष्टोऽपि कौशिक-शिशुर्यदिवा दिवान्धो, 

रूपं प्ररूपयति किं किल घर्मरश्मेः?. …….३

मोहक्षयादनुभवन्नपि नाथ! र्मत्यो,

नूनं गुणान् गणयितुं न तव क्षमेत; 

कल्पान्त-वान्त-पयसः प्रकटोऽपि यस्मान् 

मीयेत केन जलधेर्ननु रत्नराशिः?. ………४

अभ्युद्यतोऽस्मि तव नाथ! जडाशयोऽपि, 

कर्तुं स्तवं लसदसंख्य-गुणाकरस्य; 

बालोऽपि किं न निजबाहु-युगं वितत्य, 

विस्तीर्णतां कथयति स्व-धियाम्बु-राशेः?. ………५

ये योगिनामपि न यान्ति गुणास्तवेश ?, 

वक्तुं कथं भवति तेषु ममावकाशः ?;

जाता तदेवमसमीक्षित-कारितेयं, 

जल्पन्ति वा निज-गिरा ननु पक्षिणोऽपि. ……….६

आस्तामचिन्त्य-महिमा-जिन संस्तवस्ते, 

नामापि पाति भवतो भवतो जगन्ति; 

तीव्रातपोपहत-पान्थ-जनान्निदाघे, 

प्रीणाति पद्मसरसः सरसोऽनिलोऽपि. ……….७

हृद्वर्त्तिनि त्वयि विभो ! शिथिलीभवन्ति, 

जन्तोः क्षणेन निबिडा अपि कर्मबन्धाः; 

सद्यो भुजंगममया ईव मध्यभाग-

मभ्यागते वन शिखण्डिनि चन्दनस्य. ……….८

मुच्यन्त एव मनुजाः सहसा जिनेन्द्र !, 

रौद्रैरुपद्रव शतैस्त्वयि वीक्षितेऽपिः 

गो-स्वामिनि स्फुरित-तेजसि दृष्टमात्रे, 

चौरैरिवाशु पशवः प्रपलायमानैः. ……..९

त्वं तारको जिन ! कथं भविनां त एव, 

त्वामुद्वहन्ति हृदयेन यदुत्तरन्तः; 

यद्वा दृतिस्तरति यज्जलमेष नून-

मन्तर्गतस्य मरुतः स किलानुभावः. ……….१०

यस्मिन् हर-प्रभृतयोऽपि हतप्रभावाः, 

सोऽपि त्वया रतिपतिः क्षपितः क्षणेन; 

विध्यापिता हुत-भुजः पयसाथ येन, 

पीतं न किं तदपि दुर्द्धर-वाडवेन?. …………११

स्वामिन्ननल्प-गरिमाणमपि प्रपन्ना-

स्त्वां जन्तवः कथमहो हृदये दधानाः?;

जन्मोदधिं लघु तरन्त्यति-लाघवेन, 

चिन्त्यो न हन्त महतां यदि वा प्रभावः. ……….१२

क्रोधस्त्वया यदि विभो ! प्रथमं निरस्तो, 

ध्वस्तास्तदा तब कथं किल कर्म-चौराः?; 

प्लोषत्यमुत्र यदि वा शिशिराऽपि लोके; 

नीलद्रुमाणि विपिनानि न किं हिमानी?. ………१३

त्वां योगिनो जिन ! सदा परमात्म-रूप-

मन्वेषयन्ति हृदयाम्बुज-कोश-देशे; 

पूतस्य निर्मल-रुचेर्यदि वा किमन्य-

दक्षस्य संभवि पदं ननु कर्णिकायाः?. ………..१४

ध्यानाज्जिनेश ! भवतो भविनः क्षणेन, 

देहं विहाय परमात्म-दशां व्रजन्ति; 

तीव्रानलादुपल-भावमपास्य लोके, 

चामीकरत्वमचिरादिव धातु-भेदाः. ………..१५

अंतः सदैव जिन ! यस्य विभाव्यसे त्वं, 

भव्यैः कथं तदपि नाशयसे शरीरम्?; 

एतत्स्वरूपमथ मध्य-विवर्त्तिनो हि, 

यद्विग्रहं प्रशमयन्ति महानुभावाः; ……….१६

आत्मा मनीषिभिरयं त्वदभेद-बुद्ध्या; 

ध्यातो जिनेन्द्र भवतीह भवत्प्रभावः, 

पानीयमप्यमृतमित्यनुचिन्त्यमानं, 

किं नाम नो विष-विकारमपाकरोति ?. ………१७

त्वामेव वीत-तमसं परवादिनोऽपि, 

नूनं विभो ! हरि-हरादि-धिया प्रपन्नाः; 

किं काच कामलिभिरीश ! सितोऽपि शंखो, 

नो गृह्यते विविध-वर्ण-विपर्ययेण? ………..१८

धर्मोपदेश-समये स-विधानुभावा-

दास्तां जनो भवति ते तरुरप्यशोकः; 

अभ्युद्गते दिनपतौ स-महीरुहोऽपि, 

किंवा विबोधमुपयाति न जीव-लोकः. ……….१९

चित्रं विभो ! कथमवाङ्मुख-वृन्तमेव, 

विष्वक् पतत्यविरला सुर-पुष्प-वृष्टिः?;

त्वद्‌गोचरे सु-मनसां यदि वा मुनीश ?,

गच्छन्ति नूनमध एव हि बंधनानि. …………२०

स्थाने गभीर-हृदयोदधि-संभवायाः, 

पीयुषतां तव गिरः समुदीरयंति; 

पीत्वा यतः परम-संमद-संग-भाजो; 

भव्या व्रजन्ति तरसाप्यजरामरत्वम्. ………..२१

स्वामिन् ! सु-दूरमवनम्य समुत्पतन्तो, 

मन्ये वदन्ति शुचयः सुर-चामरौघाः, 

येऽस्मै नतिं विदधते मुनि पुंगवाय, 

ते नुनमूर्ध्व-गतयः खलु शुद्ध भावाः. ………..२२

श्यामं गभीर-गिरमुज्ज्वल-हेम-रत्न-

सिंहासन-स्थमिह भव्य-शिखण्डिनस्त्वाम्; 

आलोकयन्ति रभसेन नदन्तमुच्चै-

श्चामीकराद्रि-शिरसीव नवाम्बुवाहम्. ………२३

उद्गच्छता तव शिति-द्युति-मण्डलेन, 

लुप्तच्छदच्छविरशोक-तर्रुबभूव; 

सान्निध्यतोऽपि यदि वा तव वीतराग !, 

नीरागतां व्रजति को न सचेतनोऽपि. …………२४

भो भो प्रमादमवधूय भजध्वमेन, 

मागत्य निर्वृति-पुरीं प्रति सार्थवाहम्; 

एतन्निवेदयति देव! जगत्त्रयाय, 

मन्ये नदन्नभि-नभः सुर-दुंदुभिस्ते. ……….२५

उद्योतितेषु भवता भुवनेषु नाथ! 

तारान्वितो विधुरयं विहताधिकारः;

मुक्ता-कलाप-कलितोच्छ्वसितातपत्र, 

व्याजात्त्रिधा धृत-तनुर्भुवमभ्युपेतः. ………..२६

स्वेन प्रपूरित-जगत्त्रय-पिण्डितेन, 

कान्ति-प्रताप-यशसामिव संचयेन; 

माणिक्य-हेम-रजत प्रविनिर्मितेन, 

साल-त्रयेण भगवन्नभितो विभासि. ……….२७

दिव्य-स्रजो जिन ! नमत्त्रि-दशाधिपाना-

मुत्सृज्य रत्न-रचितानपि मौलि-बन्धान्, 

पादौ श्रयन्ति भवतो यदि वा परत्र, 

त्वत्संगमे सुमनसो न रमन्त एव. ………२८

त्वं नाथ! जन्म-जलधेर्विपराङ्‌मुखोऽपि, 

यत्तारयस्यसुमतो निज-पृष्ठ-लग्नान्; 

युक्तं हि पार्थिव-निपस्य सतस्तवैव, 

चित्रं विभो यदसि कर्म-विपाक-शून्यः. ……….२९

विश्वेश्वरोऽपि जन-पालक ! दुर्गतस्त्वं, 

किं वाक्षर-प्रकृतिरप्यलिपिस्त्वमीश!; 

अ-ज्ञानवत्यपि सदैव कथंचिदेव,

ज्ञानं त्वयि स्फुरति विश्व-विकाश-हेतुः. ………३०

प्राग्भार-संभृतनभांसि रजांसि रोषा-

दुत्थापितानि कमठेन शठेन यानि; 

छायापि तैस्तव न नाथ! हता हताशो, 

ग्रस्तस्त्वमीभिरयमेव परं दुरात्मा. ………..३१

यद् र्गज्जदूर्जित-घनौघ-मदभ्र-भीमं, 

भ्रश्यत्तडिन्मुसल-मांसल-घोर-धारम्; 

दैत्येन मुक्तमथ दुस्तर-वारि दघ्रे;

तेनैव तस्य जिन ! दुस्तरवारि-कृत्यम्. ………..३२

ध्वस्तोर्ध्व-केशविकृताकृति-र्मत्य-मुण्ड-

प्रालम्ब-भृद्-भयद-वक्त्रविनिर्यदग्निः; 

प्रेत-व्रजः प्रतिभवन्तमपीरितो यः, 

सोऽस्याभवत्प्रतिभवं भव-दुःख-हेतुः. ………..३३

धन्यास्त एव भुवनाधिप ! ये त्रि-सन्ध्य-

माराधयन्ति विधिवद्विधूतान्य-कृत्याः; 

भक्त्योल्लसत्पुलक-पक्ष्मल-देह-देशाः, 

पाद-द्वयं तव विभो ! भुवि जन्म-भाजः. ………..३४

अस्मिन्नपार-भव-वारि-निधौ मुनीश!, 

मन्ये न मे श्रवण-गोचरतां गतोऽसि; 

आकर्णिते तु तव गोत्र-पवित्र-मन्त्रे, 

किंवा विपद्विष-धरी स-विधं समेति ?. ……….३५

जन्मान्तरेऽपि तव पाद-युगं न देव!, 

मन्ये मया महित-मीहित-दान-दक्षम्; 

तेनेह जन्मनि मुनीश ! पराभवानां, 

जातो निकेतनमहं मथिताशयानाम्. ………३६

नूनं न मोह-तिमिरावृत-लोचनेन, 

पूर्व विभो ! सकृदपि प्रविलोकितोऽसि; 

मर्माविधो विधुरयन्ति हि मामनर्थाः, 

प्रोद्यत्प्रबन्ध-गतयः कथमन्यथैते? ………३७

आकर्णितोऽपि महितोऽपि निरीक्षितोऽपि, 

नूनं न चेतसि मया विधृतोऽसि भक्त्या; 

जातोऽस्मि तेन जनबान्धव! दुःख-पात्रं, 

यस्मात्क्रियाः प्रतिफलन्ति न भाव-शून्याः. ………..३८

त्वं नाथ ! दुःखि-जन-वत्सल! हे शरण्य ! 

कारुण्य-पुण्य-वसते ! वशिनां वरेण्य!; 

भक्त्या नते मयि महेश ! दयां विधाय, 

दुःखांकुरोद्दलन-तत्परतां विधेहि. …………३९

निःसंख्य-सार-शरणं शरणं शरण्य-

मासाद्य सादित-रिपु प्रथितावदातम्ः 

त्वत्पाद-पंकजमपि प्रणिधान-वन्ध्यो, 

वध्योऽस्मि चेद् भुवन-पावन ! हा हतोऽस्मि. ……….४०

देवेन्द्र-वन्द्य! विदिताखिल-वस्तु-सार!, 

संसार-तारक ! विभो ! भुवनाधिनाथ!; 

त्रायस्व देव! करुणा-हृद ! मां पुनीहि, 

सीदन्तमद्य भयद-व्यसनाम्बु-राशेः. ……….४१

यद्यस्ति नाथ! भवदंघ्रि-सरो-रुहाणां, 

भक्तेः फलं किमपि संतति-संचितायाः;

तन्मे त्वदेक-शरणस्य शरण्य ! भूयाः, 

स्वामी त्वमेव भुवनेऽत्र भवान्तरेऽपि. ………..४२

इत्थं समाहित-घियो विधिवज्जिनेन्द्र!, 

सान्द्रोल्लसत्पुलक-कंचुकितांग-भागाः; 

त्वद्-बिम्ब-निर्मल-मुखाम्बुज-बद्ध-लक्ष्या, 

ये संस्तवं तव विभो ! रचयन्ति भव्याः …………..४३

जन-नयन-कुमुद-चन्द्र !, 

प्रभा-स्वराः स्वर्ग-संपदो भुक्त्वाः 

ते विगलित-मल-निचया, 

अ-चिरान्मोक्षं प्रपद्यन्ते. युग्मम्. ……….४४

Kalyan Mandir Stotra कल्याण मंदिर स्तोत्र

अन्य जैन स्तोत्र संग्रह 

श्री बृहद ऋषिमंडल स्तोत्र 

तिजयपहूत्त स्तोत्र 

संतिकरं स्तोत्र 

जिनपंजर स्तोत्र 

श्री बृहद्शांति

हीँकार विद्या स्तवन 

 

 

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *